Kennis over zeldzame ziekten en weesgeneesmiddelen

De prevalentie van prenatale goedaardige hypofosfatasie (PB-HPP) is niet gekend. Tot op heden werden ongeveer 50 gevallen gerapporteerd.

PB-HPP kan geïdentificeerd worden bij prenatale echografie. Patiënten vertonen variabele verkorting en verkromming van ledematen, en hebben vaak kuiltjes in de huid die misvormingen van pijpbeenderen bedekt. Postnataal verdwijnen de manifestaties aan het skelet langzaamaan en patiënten ontwikkelen op termijn manifestaties die overeenkomen met andere, niet-letale vormen van HPP (in de kindertijd aanvangende of volwassen hypofosfatasie, of odontohypofosfatasie). Patiënten vertonen progressieve verbetering van skeletanomalieën en -mineralisatie tijdens het derde trimester van de zwangerschap en na de geboorte. Moeders van getroffen zuigelingen vertonen doorgaans biochemische aanwijzingen van hypofosfatasie maar geen klinische manifestaties.

Er is geweten dat mutaties in het gen ALPL (1p36.12) hypofosfatasie veroorzaken. De specifieke onderliggende mechanismen van PB-HPP werden nog niet opgehelderd.

Diagnose kan pre- of postnataal vermoed worden, bij respectievelijk radiologische en klinische presentatie. Het is echter waarschijnlijk dat patiënten pas later gediagnosticeerd worden wanneer ze een andere vorm van HPP (kinderlijke, volwassen of odontoHPP) vertonen. Genetisch testen bevestigt de enzymdeficiëntie.

Prenataal zijn de voornaamste differentiële diagnoses osteogenesis imperfecta en perinatale letale HPP. PB-HPP wordt onderscheiden van de perinatale letale vorm door normale omtrek van borstkas en abdomen in utero en een goedaardig postklinisch verloop.

De aandoening kan vermoed worden bij prenataal onderzoek met echografie waarbij verkromming van ledematen, verkorting van ledematen en/of hypomineralisatie van skelet wordt gevonden. Omtrek van borstkas en abdomen zijn doorgaans normaal. Een familiegeschiedenis van hypofosfatasie en/of genetisch testen ondersteunt de diagnose.

Er werden autosomaal recessieve en autosomaal dominante overervingspatronen gerapporteerd, wat een verklaring geeft voor het brede klinische spectrum. AD-overerving lijkt voorspellend te zijn voor een goedaardig verloop van de ziekte. Een aanzienlijk deel van de PB-HPP-gevallen wordt dominant overgeërfd en lijkt een neiging tot maternale transmissie te vertonen, waarbij de foetus enkel getroffen wordt wanneer de mutatie afkomstig is van de moeder.

Wanneer de diagnose niet bevestigd is, kan keizersnede worden geïndiceerd. Ziektebeheer is gebaseerd op observatie. Enzymvervangingstherapie met recombinant alkalische fosfatase kan aangewezen zijn wanneer manifestaties aan skelet aanhouden.

De prognose is doorgaans goed.

Laatste update: februari 2020 - Deskundige recensent(en): Dr. Severine BACROT - Dr. Etienne MORNET