Kennis over zeldzame ziekten en weesgeneesmiddelen

Hoewel ziekte van Kawasaki (KD) wereldwijd werd gerapporteerd, is er een overexpressie in Aziatische populaties. In Europa bedraagt de jaarlijkse incidentie voor kinderen jonger dan 5 jaar 1/6.500-20.500. De ziekte is de meest voorkomende oorzaak van verworven hartziekte bij kinderen in ontwikkelde landen.

De mediane aanvangsleeftijd bedraagt 2 jaar (met 75% van de patiënten jonger dan 5 jaar). Koorts (meer dan 39°C) die langer dan 5 dagen aanhoudt wanneer ze niet behandeld wordt, is een constant aanwezig kenmerk. Kinderen zijn meestal zeer prikkelbaar. Bijkomende typische manifestaties van KD zijn onder meer veranderingen aan ledematen (erytheem en oedeem aan handpalmen en voetzolen die afschilferen na 2-3 weken, meestal waargenomen tijdens de subacute fase), polymorfe huiduitslag (maculopapulaire, urticariële of scarlatiniforme uitslag), lymfadenopathie (cervicaal, vaak unilateraal, met een diameter groter dan 1,5 cm), niet-exsudatieve bilaterale bindvliesontsteking, en betrokkenheid van lippen en wangslijmvlies (erytheem, aardbeientong, lipspleten). CAA is een levensbedreigende complicatie die doorgaans voorkomt in de subacute fase (6 tot 8 weken na aanvang) bij 20-35% van onbehandelde kinderen. De regressie van groot CAA (groter dan 8 mm) is zeer onwaarschijnlijk, terwijl kleine dilataties meestal tijdelijk zijn. Atypische manifestaties zijn onder meer myocarditis, pericarditis, klepregurgitatie, hepatitis, diarree, abdominale pijnen, hydrops van galblaas, artralgie, artritis, myalgie, aseptische meningitis, sensorineuraal gehoorverlies, urethritis en steriele pyurie. KD is een risicofactor voor ischemische hartziekte in de volwassenheid.

De etiologie is niet gekend maar er werden verscheidene theorieën over de pathogenese voorgesteld (e.g. infectie door een toxine-producerend micro-organisme en een proces gedreven door superantigenen). Genetica lijkt een voorname rol te spelen, aangezien de ziekte veel meer voorkomt bij Aziatische populaties. Genoomwijde studies hebben enkele-nucleotide polymorfismen geïdentificeerd die verhoogde vatbaarheid voor de ziekte en voor de complicaties ervan zouden teweegbrengen.

De diagnose is klinisch. Volledige KD wordt gedefinieerd door koorts en 4/5 van de standaard klinische criteria (veranderingen aan ledematen, polymorfe uitslag, hyperemie van conjunctiva, veranderingen aan lippen en mondholte, en cervicale lymfadenopathie met een diameter groter dan 1,5 cm). Onvolledige KD kan gediagnosticeerd worden in geval van langdurige koorts, 2-3/5 van de standaard criteria, en specifieke tekenen van coronaire ziekte, voornamelijk CAA wanneer andere oorzaken van coronaire vasculitis werden uitgesloten. Laboratoriumbevindingen (toename van acute inflammatoire merkers en leverenzymen, neutrofilie en trombocytose) ondersteunen de diagnose, hoewel ze niet specifiek zijn. Bij de diagnose dienen patiënten onderzocht te worden op betrokkenheid van kransslagaders door middel van transthoracale echocardiografie.

De differentiële diagnose omvat auto-immune en auto-inflammatoire ziekten (e.g. JIA met systemische aanvang), bacteriële infecties (i.e. bacteriële toxischeshocksyndroom, leptospirose, adenoflegmon), virale infecties (i.e. mazelen, enterovirus, Epstein-Barr-virus), en reacties op toxines of geneesmiddelen.

Vroege toediening van intraveneus immunoglobuline (IVIg) vermindert het aantal coronaire afwijkingen tot minder dan 5% van de patiënten. IVIg wordt toegediend in een enkele dosis van 2 g/kg voor de 10de dag na aanvang, of zelfs later in geval van persisterende inflammatie. In geval de behandeling faalt, kunnen een nieuwe toediening van IVIg, methylprednisolon, prednisolon, en infliximab overwogen worden als tweedelijnsbehandelingen. Aspirine (30-50 mg/kg/dag) wordt meestal toegediend tijdens de febriele fase, gevolgd door lage (trombocytenaggregatieremmende) doses (3-5 mg/dag) gedurende 6-8 weken. Na de diagnose, na 2 weken en opnieuw na 6-8 weken, wordt betrokkenheid van kransslagaders gecontroleerd met transthoracale echocardiografie.

Gevallen zonder complicaties genezen zonder restverschijnselen, terwijl patiënten met persisterende CAA risico lopen op ernstige cardiovasculaire incidenten en hun uitkomst op lange termijn kan bemoeilijkt worden door premature ischemische hartziekte.

Laatste update: februari 2020 - Deskundige recensent(en): Dr. Caroline GALEOTTI - Pr. Isabelle KONE-PAUT