Kennis over zeldzame ziekten en weesgeneesmiddelen

De prevalentie is niet gekend.

Sommige patiënten kunnen al een verhoogd aantal infecties vertonen in hun tweede levensjaar, terwijl bij anderen de aanvang van infecties pas later kan optreden. Er zijn vier subklassen van IgG (IgG1, IgG2, IgG3 en IgG4), waarvan de gehaltes wijzigen naargelang de leeftijd. Deficiëntie van IgG-subklasse 2 is het meest gangbaar bij kinderen, terwijl na de puberteit deficiëntie van subklasse 3 vaker voorkomt. Symptomatische patiënten ervaren recidiverende sinopulmonale infecties, vooral met Streptococcus pneumonia en Haemophilus influenza, die zich presenteren als herhaaldelijke oorinfecties, bronchitis, longontsteking, sinusitis en diarree. Patiënten presenteren zich mogelijk ook met meningitis, bronchiëctasie, en ernstige recidiverende middenoorontsteking, die kan leiden tot gehoorverlies. Patiënten met deficiëntie van kappa-keten zijn meestal asymptomatisch, maar mogelijke symptomen zijn onder meer recidiverende respiratoire infecties en diarree.

De oorzaak en manier van transmissie van deficiënties van IgG-subklassen zijn niet gekend. Deficiëntie van kappa-keten is het gevolg van mutaties in het gen IGKC (2p11).

Deficiëntie van IgG-subklasse, met of zonder IgA-deficiëntie, dient vermoed te worden bij patiënten die lijden aan recidiverende of chronische infecties met ingekapselde bacteriën. Diagnose is gebaseerd op het aantal infecties (meer dan zes behandelingen met antibiotica per jaar toegediend voor infecties van bovenste en onderste luchtwegen) en gebrek aan functionele antilichamen geproduceerd als reactie op vaccins, en, in geval van deficiëntie van IgG-subklasse, meting van gehaltes van IgG-subklasse. De meest gangbare deficiëntie is die van subklasse IgG2, al dan niet vergezeld van verminderd IgG4 met of zonder verlaagde IgA-gehaltes. Deficiëntie van IgG-subklasse is zelfs nog een optie wanneer totaal IgG normaal is, en dus is meting van alle vier de IgG-subklassen vereist voor accurate diagnose van deficiëntie van IgG-subklasse. Diagnose van deficiëntie van kappa-keten kan bevestigd worden door genetisch testen.

Differentiële diagnoses zijn onder meer andere primaire immuundeficiënties, waaronder 22q11-microdeletiesyndroom, deficiëntie van HLA klasse II, en ataxie-teleangiëctasie. Doorgaans zijn infecties minder ernstig dan bij patiënten met aanzienlijke deficiënties van IgG (alle subklassen), IgA en IgM (zoals X-gebonden agammaglobulinemie en gewone variabele immuundeficiëntie).

Transmissie gebeurt autosomaal recessief, en bij één familie werden puntmutaties beschreven.

Behandeling is gebaseerd op profylactische antibiotica en/of polyvalente immunoglobulinevervanging in geval van ernstige of recidiverende infecties. Asymptomatische gevallen hebben geen nood aan behandeling. Behandeling bij kinderen is beperkt tot 8-9 maanden gedurende de winter met poging tot volledige stopzetting van de behandeling in de zomer om te kijken of de deficiëntie vanzelf werd gecorrigeerd. Bij deficiëntie van kappa-keten mag geen oraal poliovaccin toegediend worden vanwege het risico op paralytische ziekte.

Bij kinderen kunnen deze deficiënties van voorbijgaande aard zijn, terwijl ze bij volwassenen permanent lijken te zijn. Bij de diagnose zijn er echter geen aanwijzingen om hun evolutie te voorspellen.

Laatste update: september 2010 - Deskundige recensent(en): Dr. Anne DURANDY - Pr. Alain FISCHER - Pr. Isabelle PELLIER