Kennis over zeldzame ziekten en weesgeneesmiddelen

De subtypes van type 2 VWD vertegenwoordigen tussen 20-45% van de gevallen van VWD. De wereldwijde prevalentie wordt geschat op 1/107.000.

De aanvangsleeftijd van bloedingsstoornissen varieert, en vroegere aanvang is geassocieerd met ernstigere deficiëntie van VWF. Er werden vier subtypes van type 2 VWD beschreven: types 2A, 2B en 2M worden gekenmerkt door mucocutane manifestaties (menorragie, epistaxis, gastro-intestinale bloeding etc.); type 2N wordt voornamelijk gekenmerkt door posttraumatische bloedingen van weke delen. Alle subtypes van type 2 zijn geassocieerd met een verhoogd risico op abnormale bloeding na een invasieve procedure.

Anomalieën van het gen VWF (12p13.3) die leiden tot type 2 VWD beïnvloeden de goed gedefinieerde functionele domeinen van het VWF-proteïne. Drie subtypes zijn geassocieerd met anomalieën van de interactie van VWF met bloedplaatjes en/of subendotheel, en zijn het gevolg van verminderde affiniteit voor bloedplaatjes in combinatie met defecten van VWF-multimerisatie (type 2A), verhoogde affiniteit van VWF voor bloedplaatjes (type 2B), of verminderde affiniteit van VWF voor bloedplaatjes of collageen en normale VWF-multimerisatie (type 2M). Het vierde subtype (type 2N) is geassocieerd met verminderde affiniteit van VWF voor factor VIII (FVIII); de interacties tussen trombocyten bloedvatwanden zijn vaak normaal en de FVIII-deficiëntie is meestal matig.

Diagnose van subtypes 2A, 2B en 2M wordt vermoed na detectie van een opmerkelijk grotere afname van functionele VWF-gehaltes dan van gehaltes van VWF-antigeen. Deze discrepantie tussen de functionele VWF-gehaltes en gehaltes van VWF-antigeen laat ook toe type 2 ziekte te onderscheiden van VWD type 1. Specifiekere laboratoriumtesten (analyse van de structuur en distributie van de multimeren) zijn echter vereist om het precieze subtype van type 2 te bepalen. Bij type 2B wordt mogelijk trombocytopenie waargenomen. Diagnose van type 2N wordt vermoed wanneer de daling van FVIII-gehaltes veel groter is dan de daling van VWF-gehaltes, en wordt bevestigd aan de hand van een bindingsassay voor factor VIII.

Subtypes 2A, 2B en 2M kunnen onderscheiden worden van verworven syndroom van von Willebrand (AVWS), enerzijds op klinische basis door aanvang van manifestaties van bloeding op jonge leeftijd, een familiegeschiedenis van de ziekte, en de afwezigheid van een onderliggende pathologie, en anderzijds aan de hand van moleculaire analyse die een mutatie in het gen VWF aantoont. FVIII-bindingsassay in combinatie met moleculaire analyse van het gen VWF laat toe type 2N VWD te onderscheiden van milde hemofilie A.

De meeste subtypes van type 2 VWD worden op een autosomaal dominante manier doorgegeven, behalve type 2N en enkele zeldzame vormen van type 2A, die autosomaal recessief zijn. Erfelijkheidsadvies dient voorgesteld te worden om patiënten te informeren over de ernst van de ziekte en de geassocieerde risico's, en om screening toe te laten voor detectie van andere getroffen familieleden. Wanneer transmissie recessief gebeurt en beide ouders drager zijn van een causale mutatie van de ziekte, dient het koppel dat risico loopt, geïnformeerd te worden over het risico van 25% op het krijgen van een getroffen kind bij elke zwangerschap.

Medicatie (zoals tranexaminezuur voor abnormaal KNO (keel, neus en oor)-bloedverlies en behandeling met oestrogeen-progesteron voor menorragie) zorgt voor een effectieve behandeling en kan op zichzelf of als een adjuvante therapie voorgeschreven worden. De respons op desmopressine varieert afhankelijk van het subtype van type 2, aangezien endogeen VWF dat wordt afgegeven door endotheelcellen als reactie op deze behandeling vertoont dezelfde functionele anomalieën als VWF in plasma. Desmopressine wordt gecontra-indiceerd voor bij patiënten met subtype 2B. Preventieve of curatieve behandeling van abnormale bloedingen omvat vaak substitutietherapie met gezuiverd humaan VWF. Sommige patiënten met type 2B vereisen mogelijk transfusie met trombocytenconcentraat.

Patiënten die worden behandeld in een gespecialiseerd centrum voor hemostase hebben een goede prognose, zelfs diegenen die lijden aan de meest ernstige vormen van de ziekte.

Laatste update: januari 2021 - Deskundige recensent(en): Pr. Sophie SUSEN